Home

THUIS... Terug in Nederland. THUIS in Berkhout. Niet meer in Afrika, maar... THUIS waar iedereen van wie ik hou woont. Met Afrika in mijn hart. THUIS waar IK hoor! Thuis...

Hoi lieve vrienden, lieve familie, lieve bekenden die mijn ervaringen gevolgd hebben. Hier dan weer een bericht uit Nederland!!

Als ik het zo opschrijf klinkt het me nog steeds onwerkelijk in de oren. Het is alweer dinsdag, we zijn alweer een week thuis. Jacco is alweer aan het werk en ik heb nog even een weekje om hier weer te wennen voor ik bij de ijsbaan begin. Wat was het heerlijk om mijn ouders weer te zien. Mijn broer en Crista. Jan en Ria, Jenny, Dennis, Jessica en Alec. Mijn liefste vrienden. Natuurlijk is het fijn! Maar het is ook moeilijk, ik heb het gevoel alsof ik er niet helemaal ben. Er niet helemaal bij hoor. Ik heb het gevoel alsof ik iets belangrijks vergeet. En dat is Afrika, maar ik vergeet het niet. Ik zal het nooit vergeten.

In de truck van Zambia naar Malawi, op weg naar het 3e grootste meer in Afrika gaf Rolando, een Fransman die al jaren in England woont me een kaart met deze mooie woorden. Een bekende tekst. Simpel, maar veelzeggend.

Ik kan wel zeggen dat ik, nu mijn tijd van alleen reizen er bijna op zit (morgen komt eindelijk mijn mannetje), ik veel geleerd heb van alle mooie mensen die ik heb ontmoet. Maar ook van mezelf. Van de ene kant voelt het heerlijk om over een maandje weer naar huis te gaan. Al mijn lieve vrienden en familie weer zien... Lekker samen met Jac weer leven ik ons eigen mooie huisje. Heerlijk idee ons eigen bed, douche, keuken, tuin en alles... De regelmaat van werken en leven. Maar het zal ook moeilijk worden om Afrika achter me te laten, om al mijn nieuwe indrukken , lessen en belevenissen te verwerken. Het idee dat de reis van mijn leven erop zit. Iets waar ik heel erg lang naar uit heb gekeken! Een prachtige droom die is uitgekomen.

Hoi lieve allemaal daar in Nederland!
 
Hoe gaat het met jullie? Zijn er nog nieuwtjes?? Missen jullie me al???
Ik ben ondertussen aangekomen in Zimbabwe. Gister heb ik de prachtige Victoria Falls gezien. Dit was zo indrukwekkend! Ik blijf hier nog een nacht dan gaan we de grens weer over naar Zambia. Heerlijk on nu even tijd voor mezelf te hebben hier. En toch weer een update van mijn weblog!
 
Na mijn vorige bericht zijn we van Zwakopmund, waar ik de doodenge skydive heb gedaan verder gegaan richting Spitzkoppe. Daar hebben we de nacht onder de sterren doorgebracht. Lekker om even geen tent op e hoeven zetten!

De volgende dag een lange rit in de truck richting Kamanjab. Waar we een Himba stam hebben bezocht. Heel mooi om te zien hoe die mensen leven. De vrouwen bouwen de huizen van klei en poep en riet. Zorgen voor de kinderen en het huishouden. Terwijl de mannen voor de beesten zorgen en alle politieke dingen regelen.

Hoi lieve allemaal daar thuis!

Hoe gaat het met jullie? Ik begin jullie nu wel erg te missen hoor! Terwijl we lang in onze truck (Tommy) zitten om de bestemming te bereiken heb ik veel tijd om na te denken... Dan lees ik een boek of luister heerlijk naar mijn ipod. naar de nummers die me aan Jac, mijn ouders, familie of vrienden doen denken... Daar word ik dan eigenlijk wel heel gelukkig van!

Het is fijn... Na een paar dagen totaal geen contact met de buitenwereld kunnen we hier in Zwakopmund (Namibie) gewoon op internet... Helaas werkt mijn telefoon al niet meer vanaf de dag voordat we over de grens van Namibie gingen. Fijn dus dat ik nu even kan laten weten dat ik nog leef. Zelfs na het skydiven!! Wat was dat gaaf...

Ik slaap in de tent met Ji hyun (een koreaans meisje ik mag haar Chang noemen). De eerste dag stond onze tent als eerste!

Hoi lieve trouwe lezers van mijn eindeloze verhalen!!

Voor degene die het lezen nu echt zat zijn heb ik goed nieuws… Dit is voorlopig mijn laatste bericht! Deze woensdag vertrek ik naar het avonduur in Namibië,  Botswana, Zimbabwe, Zambia, Malawi en Tanzania. Ik heb er ontzettend veel zin in! Aangezien het een vrij primitieve reis word is de kans op goeie communicatie mogelijkheden klein. Ook geef ik voor de veiligheid mijn laptop aan Michel en Crista mee, die deze zaterdag alweer vertrekken.

Ondertussen ben ik al weer een tijdje met Michel en Crista onderweg naar Kaapstad. Onze tocht begon in Johannesburg. Afgelopen zaterdag hebben we eerst Michel opgewacht op de luchthaven. Heerlijk om hem weer te zien na 3 maanden! Wat me het eerste opviel was dat het leek of hij gegroeid was. Volgens Mam en Crista was hij alleen in omvang gegroeid! Haha! Hij zag er in elk geval goed uit. Toen hebben we mam met z’n 3en uitgezwaaid, raar idee om haar nu weer 3 maanden niet te zien… Maar het leven gaat door. Nu had ik 2 weken de tijd om van mijn grote broer en Crista te genieten en er een leuke tijd van te maken met ze. En tot nu toe is dat gelukt. Hier volgen onze belevenissen.
 

Hoi lieve allemaal, daar in Nederland!

Allereerst zijn er weer wat hele bijzondere mensen waarvan ik helaas de verjaardagen mis… A.s. vrijdag 6 augustus is Ria mijn schoonmoeder jarig, van harte gefeliciteerd lieve Ria! Doe je de hele familie en alle vrienden de hartelijke groetjes van me? Dan mijn beste vriend Ferry, hij is zaterdag 7 augustus jarig. Fer ook jij van harte gefeliciteerd! Fijne dag. Drink je een borreltje op me? Dat ga ik ook zeker doen op jou!! Lieve papa, 9 augustus word ook jij weer een jaartje ouder. Raar dat ik er dan niet bij ben hoor en dat door mij ook nog Michel en Crista er niet zijn… Gelukkig is Jacco er om ons te vertegenwoordigen! 10 augustus is mijn opa Stevers jarig! Ook u wil ik van harte feliciteren opie! Ik weet dat de verjaardagen niet meer zo gezellig zijn zonder omie en daarom ook niet meer zo uitgebreid worden gevierd maar weet dat ik aan u denk…

Hoi lieve allemaal!
 
Weer bedankt voor de reacties op mijn laatste weblog. Hoe gaat het allemaal daar in het warme Nederland? Hoe langer ik hier in Afrika ben, hoe moeilijker het word een beetje op de hoogte te blijven van alles wat er daar gebeurd. Het is nu in Nederland vakantie tijd he?? Wat gaan jullie allemaal doen? Is er nog iemand die een reisje naar het mooie Zuid-Afrika heeft geboekt??
 
Voor mij is het een grote overgang van Mother of Peace naar mijn eigen Mother of Peace en Crista op bezoek in Zuid-Afrika… Vakantie vieren! Heerlijk om mam en Crista hier even bij me te hebben! Het voelt heel gewoon dat ze hier zijn… We hebben ook erg leuke  en mooie dingen in de planning voor de komende dagen dus dat komt helemaal goed. Dat ze er zijn maakt het een stukje makkelijker het afscheid en de mensen bij Mother of Peace een beetje te vergeten! Hier volgen mijn belevenissen  van de laatste dagen…
 

Als laatste van een geweldige groep vrijwilligers vertrek ik morgen richting Johannesburg. Deze 8 weken zijn omgevlogen. Het was een geweldige tijd. Een tijd die ik nooit meer vergeet! Een stukje van mijn hart laat ik hier achter… En het is fijn dat ik met Michel &Crista en met Jac nog terug kom. Moeilijk om van al die lieve mensen hier afscheid te nemen en verder te reizen… Maar het is tijd!
 
Allereerst wil ik Niels en Rian van harte feliciteren met de geboorte van Joep!!! Een groot wonder zo’n kleine man erbij! En Jezus nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag afgelopen zaterdag!

Het was een zware en en indrukwekkende week bij Mother of Peace. We hebben o.a. een Bingo gedaan, ik heb de verjaardag van Nosipho uit mijn huisje geviert, de begrafenis van Amahle is geweest. De nieuwe Amahle is naar Mother of Peace gekomen. Nederland is net geen wereldkampioen geworden en we hebben een geslaagde talentenshow gehad! De werkelijkheid is hard! Geluk en verdriet staan pal naast elkaar. Zoals ik het nu zo opsom is het precies zoals het gaat hier. Het begint nu pas een beetje te wennen voor me, terwijl dit alweer mijn laatste week hier is...Ik zie nu al op tegen het afsheid nemen. Gelukkig mag ik nog iets langer blijven! Onze laatste dag is eigenlijk zaterdag (17 juli), maar ik mag tot 20 juli blijven. Die dag vlieg ik naar Johannesburg om mam en Crista daar woensdag van de luchthaven te halen. Echt iets waar ik al lang naar uitkijk! Dat maakt het afscheid nemen wel iets makkelijker.

Het is vandaag 5 juli, wat inhoud dat mijn ouders vandaag 31 jaar getrouwd zijn!!! Wat een tijd he. En Dennis is vandaag jarig! Van harte gefeliciteerd Dennis. Na een klein ongelukje met voetbal zit hij met z’n pootje omhoog. Gelukkig kan jullie vakantie wel door gaan!
 
Nog 2 weken dan zit mijn geweldige tijd bij Mother of Peace erop. En dan ben ik op de helft van mijn reis! Ongelofelijk, zo snel dat de tijd al is gegaan! Ik kan nu al zeggen dat het de reis van mijn leven is!

Hoi allemaal! Hier weer mijn wekelijkse update vanuit het land van "the Worldcup".

Voor het eerst sinds mijn verblijf in Zuid-Afrika heb ik het echt even moeilijk. Vaak is het dan alles bij elkaar he.
Afgelopen weekend is Hank, de zwager van Pauline&Sander en Renate&Mark overleden. Helaas kan ik niet bij de condoleance aanwezig zijn. In gedachten ben ik bij de familie Dekker. Heel veel sterkte!
Gister ben ik met de HIV besmette kinderen en huismoeders mee geweest naar het ziekenhuis. Wat ik daar gezien heb, heeft erg veel indruk gemaakt. Daar het ik het nu erg moeilijk mee. Ik zal hier later in mijn verhaal over vertellen.
Sorry, de hoop op korte berichten tijdens mijn verblijf bij Mother of Peace heb ik opgegeven. Ik wil jullie alles vertellen van wat ik hier mee maak. Vergeef me!

Het is alweer een tijdje terug dat ik een bericht op mijn weblog heb gezet…
Het was  een vrij rustig weekje hier in Lower Illovo terwijl vlakbij, in Durban de oranje voetbal gekte is losgebarsten. Ik zal proberen mijn verhaal deze keer kort te houden…
 
Vorig weekend hebben we lekker onze rust gepakt na een vermoeiende en indrukwekkende week. Een dagje souvenirs kopen bij de Victoria Street Market in Durban en een dagje naar het strand.
Maandag was het natuurlijk de eerste wedstrijd van Nederland tijdens het WK. Met een aantal vrijwilligers van andere projecten en in onze oranje kloffies zijn we met een bus naar Durban gegaan. Bij het bekende Fifa Fan Park op het strand van Durban hebben we de wedstrijd gekeken! Ik denk dat er zo’n 1500 mensen naar de wedstrijd zaten te kijken waarvan misschien 50 Nederlanders…  Nederland won met 2-0 van Denemarken! Reden voor een feestje! We hebben een ontzettend leuke dag gehad!
 

Hoi lieve allemaal!

Eindelijk heb ik tijd om mijn verhalen van de afgelopen week te vertellen. Dit was een week van tegenpolen. Huilen en lachen. Geluk en ellende. Het was een indrukwekkende tijd die ik nooit meer vergeet. Ik wil jullie naast de moeilijke en aangrijpende dingen ook over mijn geslaagde weekend Lesotho en Drakensberge vertellen. Dan zie je wat een vershil er in deze wereld is. Ga er maar weer voor zitten... 

Vorige week vrijdag avond begon ons weekend eigenlijk al. Met z'n allen pannenkoeken eten. Wilma was er ook bij! Een goed begin van het weekend.

Hoi allemaal!

Weer bedankt voor alle reacties! Deze keer geen lang verhaal.
Gelukkig voor jullie heb ik nog geen tijd gehad om al mijn belevenissen
uit te typen. We hebben nu heel even tijd in het internet cafe om alle
reacties op mijn weblog en mailtjes te lezen en ik krijg tranen in mijn ogen (alweer) als ik ze lees.
Ik wil jullie bedanken voor de steun. Ook van lang voor mijn vertrek naar Zuid-Afrika. Het was een moeilijke tijd voor me zoals de meeste van jullie weten... Het was moeilijk om mijn beslissing een half jaar weg te gaan uit te leggen. Ik heb nog geen seconde spijt van mijn reis en ik geloof dat ik nu al heel erg veranderd ben. De dingen die ik vooral hier bij het vrijwilligerswerk mee maak zijn zo intens. Het zal een plekje houden in mijn hart. Het is iets wat je moet voelen, het is lastig uit te leggen.
Het doet me zo goed om wat van het thuisfront te horen. Vooral ook de reacties uit onverwachtse hoek.